«کافکا در کرانه» از آن رمان‌هایی است که نمی‌شود فقط داستانش را تعریف کرد و تمام. هاروکی موراکامی در این کتاب، واقعیت و رؤیا، عشق و تنهایی، خاطره و فراموشی، سرنوشت و انتخاب را در هم می‌آمیزد. داستان میان دو شخصیت اصلی، کافکا تامورا، نوجوانی پانزده‌ساله، و ناکاتا، پیرمردی عجیب که می‌تواند با گربه‌ها صحبت کند، پیش می‌رود و کم‌کم مرز میان جهان واقعی و جهان ذهنی محو می‌شود.

چیزی که رمان را جذاب می‌کند، معماهای عجیب آن نیست؛ بلکه پرسشی است که پشت همه این اتفاقات قرار دارد: آدم تا چه اندازه می‌تواند از گذشته، خانواده، ترس‌ها و سرنوشت خودش فرار کند؟ کافکا از خانه می‌گریزد تا خودش را پیدا کند، اما در مسیرش متوجه می‌شود گاهی برای شناختن خود، باید به تاریک‌ترین بخش‌های درونمان قدم بگذاریم. موراکامی عمداً همه‌چیز را توضیح نمی‌دهد و خواننده را وادار می‌کند خودش میان نشانه‌ها، رؤیاها و واقعیت ارتباط برقرار کند.

از طرف دیگر، «کافکا در کرانه» کتابی درباره از دست دادن هم هست؛ از دست دادن آدم‌ها، فرصت‌ها، خاطرات و حتی بخشی از خودمان. شاید به همین دلیل است که بعضی جمله‌های کتاب بعد از تمام شدن رمان هم در ذهن می‌مانند. این رمان قرار نیست یک معمای منطقی را برایتان حل کند؛ قرار است شما را با بخشی از وجود خودتان روبه‌رو کند که شاید همیشه ترجیح داده‌اید نادیده‌اش بگیرید.

بخش مشهور کتاب:
«هریک از ما چیزی را از دست می‌دهیم که برایمان عزیز است؛ فرصت‌های از دست رفته، امکانات از دست رفته، احساساتی که هرگز نمی‌توانیم برشان گردانیم.»